اگر خذلان و خفتي در دار دنيا داريد ، علتش را در خود جستجو کنيد و به عقب برگرديد و کارها و برنامه ها و کرده هايتان را بررسي کنيد. شايد اشتباه و خطا و يا گناهي بزرگ داشته ايد. سپس استغفار کنيد و از خدا طلب بخشش و مغفرت کنيد. شايد که اگر خداي متعال بخواهد درهاي معارف و خوشي و گشايش به روي شما هم باز شود. البته اين نه بدان معنا که هر کس در دنيا خوش است، لاجرم کارهاي خوبي هم ميداشته است. لکن طبق آيت قرآني « فما جزاء من يفعل ذالک الا خزي في الحيات الدنيا و ....» معلوم و هويداست که آناني که به برخي از گفته ها و فرموده ها و آيات الهي ايمان آورده و برخي را کافر مي شوند و باور ندارند، چنين عاقبت هايي دارند.

همچنين اين عاقبت بد منحصرا در دار دنيا نمي باشد. بلکه روز قيامت هم به شديدترين عذاب ها به مکافات عمل خويش مي رسند. اصولا عمل به قوانين و دايره و محدوديت داشتن، خود مصونيت و پيکره داشتن است. و نيز بايد توجه کرد که خدايگان آفرينش ، هرگز از حال و احوال هيچ يک از ما ناآگاه نيست. و همه چيز را به دقت زير نظر دارد.